2007-05-13

(Castellano más abajo)

azken bolada honetan oso ahaztuta izan dut bloga, eta ez interes faltagatik, baizik eta hainbat eginkizun izan ditudalako. loratzen badira, emango dizuet lan hauen berri aurrerago. baina bitartean, mariok apuntatu bezala, coimbrari buruzko pare bat idatzi behar ditut.

izan ere, coimbrara joan nintzen grixeko tonalitate bariazio handiena duen hiri honetatik galizia parteko poetei jarraiki. peregrinazio ederra dirudi, eta ez zen makala izan. trenezko bidaiean dbqpdb-k eta biok konpartimentu kideekin izan genituen sasielkarrizketak blog oso baterako emango lukete. berdin, portugal eder eta pobretu hartako hiri kulturalean ikusi genituen gauza guztien berri eman beharko banu.

ondorioz, erreflexio orokor bat baino ez dut luzatuko, eta beti bezala etxera begira izango da. azken bolada honetan, leorekin hitz egiten egon nintzen moduan, asko harritzen ari naiz galizia eta portugal bezalako lurraldeetan duten gaste eszena ikusita. egia azken bolada honetan ez nabilela asko euskal herritik, baina iruditzen zait gaztetxeetan eta beste zenbait zentruetan esistitu izan zen mugimendua beheruntz doala. agian inpresio orokorregia da, eta momentu honetan ez naiz zabaltzen ausartzen, baina hori da askotan sentitu dudana.

galiziako kalitate handi handiko poetei merkatuan jarraiki, performance baten antza zuen errezitaldi horretan, edota leoren errepresentazio ikaragarria ikusiz, errepublikan afalduz eta bertako bizitza erdi hippy erdi okupa baina guztiz kontzientziatua ikusiz, zer nahi duzue esatea, etxera itzultzeko gogoak ez zizikidan areagotu. gure ipurdiari begira egon beharrean, hobe genuke euskaldunok geure mugen gainetik teleskopioa luzatuko bagenu, eta ikasi.


últimamente he tenido el blog muy olvidado, y no por falta de interés, sino por múltiples obligaciones. si florecen, os pondré al tanto de ellas más adelante. pero mientras tanto, y como bien indica mario, tengo que decir un par de cosas sobre coimbra.

fui a coimbra, partiendo de esta ciudad con la mayor variación de tonos de gris, siguiendo a los poetas gallegos. parece una peregrinación preciosa, y la verdad es que no estuvo mal. las semiconversaciones que dbqpdb y yo tuvimos con nuestros compañeros de compartimento en el tren darían para un solo blog. lo mismo ocurriría si tuviera que informar sobre todas las cosas que vimos en la ciudad cultural de esa hermosa y empobrecida portugal.

por ello, sólo voy a ofrecer una reflexión general, y será, como siempre, mirando hacia casa. como estuve comentando con leo, últimamente me estoy asombrando de la escena juvenil que hay en lugares como galicia y portugal. es cierto que últimamente no voy mucho por euskal herria, pero me da la impresión de que los movimientos que existieron en gaztetxes y otros centros va muy de capa caída. tal vez sea una impresión demasiado general, y ahora mismo no me atrevo a ampliarla, pero es lo que he sentido en muchas ocasiones.

siguiendo por el mercado a los jóvenes poetas de gran calidad, en una representación que tenía más de performance, viendo la extraordinaria actuación de leo, cenando en la república y viendo su vida medio hippy medio okupa pero completamente concienciada, qué quereis que os diga, no se intensificaron mis ganas de voler a casa. más nos valdría a los euskaldunes dejar de mirarnos tanto el ombligo y sacar el telescopio por encima de nuestras fronteras, y aprender.

5 comentarios:

arsenio dijo...

Por alusións.
O tren no que Begira e mais eu fomos a Portugal fai a liña que xunta Irun con
Lisboa. En consecuencia, é a maneira que teñen os numerosos portugueses emigrados
en Francia de volver eventualmente á casa vía ferrocarril.
Descoñezo se a xente que nos acompañou no "camarote" (encantadora por certo)
é mostra representativa das opinións do pobo portugués, pero como mínimo si que
era unha mostra variada: un matrimonio duns 60 anos que levaba 20 ou 30
vivindo en Francia, un home barbado, tranquilo duns 40 ou 50 e con mirada de sensato solitario,
e un mozo forte e afable duns 30, de pel e faccións con aspecto de ter media proxenie
alá nas colonias.
Algunhas cousas que
se dixeron, das poucas que eu entendín, foron verdadeiramente sintomáticas.
Quedo con dúas frases da señora (sesenta e pico anos, unha muller doce e chea de
calma nas súas afirmacións):
1)"Angola tivo fartura mentres estivo Portugal alá. Antes non tiña nada e agora que
van por libre volven non ter nada."
2) Mirando a Begira, falando de Sarkozy e Royal: "Para as cousas de mandar,
sempre é mellor un home. A ti non cho parece tamén?" Imaxinade a impotencia expresiva de Begira co seu
portugués estreado escasamente media hora antes.
Tendo en conta as tendencias ideolóxicas de sarkozy, é verdadeiramente impresionante
que a estas alturas se poidan antepoñer eses prexuízos sexistas aos propios dereitos máis básicos:
traballo, residencia, etc... Eu non votaría por ningún dos dous, pero nunha segunda rolda
na que só tes dúas opcións, é moi habitual entre os votantes
estranxeiros preferir a Sarkozy antes ca unha muller.

Conste en favor dos nosos compañeiros de camarote que o home barbado e sensato estaba seriamente
preocupado polo trato que Sarkozy ía dar aos estranxeiros. El dixo iso. Logo calou, virou a cabeza
e dirixiu a mirada á ventá.

Dario dijo...

Apasionante viaxe a q contades,a nossa nos coches foi mais amena.Falamos dum "amigo" comum meu e d Arsenio,da igualdade,do estas comigo ou estas contra mim e d muitas cousas.
A conclussom é q eu repitiria tanto pola companhia como polo bem q o pasei

begira... dijo...

si, o noso foi moi interesante pero doutro xeito, hehe. vexo que houbo temas apasionantes no voso e seguro que ningunha das damas que levabas contigo pensou que mellor que ganara sarkozy, especialmente por ser home ;)
grazas pola visita, dario

A Raíña Vermella dijo...

Eu si, eu quería que gañara Sarkozy, por ser home, heterosexual e branco, como debe ser. Pero non llo dixen a Darío porque conducía el e igual me obrigaba baixar do coche ou me tiraba en marcha;)

Dario dijo...

Raiña Vermella eu som pacifista respeito as opinions da xente,ainda q nom me guste jejejejeje.